بیم ان دارم که روزی تو خود را از من بگیری

بیم ان دارم که شب در وجود تو طوفان کند

خورشید مهر ترا پنهان کند

 گلی را که من در تو کاشته ام بر اندازد

و برگهای طلایی دوستی را بر خاک اندازد

تو خود را از من مگیر

تو در من زاده شدی وبا تو امید پدید امد

تو به من لبخند زدی و روزهای جهان بمن لبخند زدند

تو  گلهای بهاری را درمن رویاندی

تو نسیمی تو افتاب مهربان را بر من تاباندی

تو سپیده ای

و اسمان در زیرطاق چشمان تو جاری است

صبح از لبان تو سر میزند و خورشید از نگاه تو

تو در میان من وتقدیر دریچه ای

دریچه ای به روشنی افتاب وگشادگی اسمان

تو خود را از من مگیر من در تو با تو زاده شدم

بگذار که در تو با تو بمیرم

محبوبم........