جبران خليل جبران :

مرگ بر روي زمين براي فرزند خاك پايان راه است ،

اما كسي كه آسماني است ،

مرگ برايش آغاز كاميابي است ؛

بي ترديد كاميابي از آن اوست .

اگر كسي در خيال خود سپيده دمان را در آغوش بگيرد ، جاودانه مي شود .

كسي كه شب درازش را به خواب رود ،

به يقين در درياي خوابي ژرف محو مي شود .

كسي كه در بيداري اش زمين را تنگ در آغوش مي گيرد ،

تا به آخر بر روي زمين خواهد خزيد .

و كسي كه سبكبار و آسوده با مرگ مواجه شود ، از مرگي كه به دريا مي ماند ، با اطمينان عبور خواهد كرد ؛ گران جانان فرو ميروند .

* تنها مرگ و عشقند كه همه چيز را دگرگون مي كنند . *

خواب دیدم در خواب با خدا گفتگویی داشتم...خدا گفت: پس می خواهی با من گفتگو کنی؟   گفتم: اگه وقت داشته باشید...خدا لبخند زد: وقت من ابدی است..چه سوالاتی در ذهن داری که از من بپرسی؟ چه چیزی بیش از همه شما را در مورد انسان متعجب می کند؟ این که آنها از بودن در دوران کودکی ملول می شوند عحله دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را می خورند. این که سلامتشان را صرف به دست آوردن پول می کنند و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتی می کنند. این که با نگرانی نسبت به آینده زمان حال فراموششان می شود.آنچنان که دیگر نه در آینده زندگی می کنند نه در حال. این که چنان زندگی می کنند که گویی هرگز نخواهند مرد و چنان می میرند که گویی هرگز زنده نبوده اند....خداوند دستهای مرا در دست گرفت و مدتی هر دو ساکت ماندیم. بعد پرسیدم: به عنوان خالق انسانها می خواهید آنها چه درسهایی از زندگی یاد بگیرند؟  گفت: یاد بگیرند که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد.اما می توان محبوب دیگران شد...یاد بگیرند که خوب نیست خود را با دیگران مقایسه کنند...یاد بگیرند که ثروتمند کسی نیست که دارایی بیشتری دارد بلکه کسیست که نیاز کمتری دارد...یاد بگیرند که ظرف چند ثانیه می توانیم زخم عمیق در دل کسانی که دوستشان داریم ایجاد کنیم و سالها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد...با بخشیدن بخشش یاد بگیرند...یاد بگیرند کسانی هستند که آنها را عمیقاْ دوست دارند اما بلد نیستند احساسشان را ابراز کنند یا نشان دهند...یاد بگیرند که می شود دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند...یاد بگیرند که همیشه کافی نیست دیگران آنها را ببخشند بلکه خودشان هم باید خود را ببخشند و یاد بگیرند که من اینجا هستم.